آن ها که به خانه من آمدند

«آن‌ها که به خانه‌ی من آمدند»، رمانی از شمس لنگرودی – شاعری که بیشتر به شعرهای ساده و تأثیرگذارش شناخته می‌شود – ادامه‌ای درون‌مایه‌ای بر رمان پیشین او، «رژه بر خاک پوک»، است، اما از نظر داستانی کاملاً مستقل و جداگانه. خواننده برای لذت بردن از این اثر، نیازی به مطالعه کتاب قبلی ندارد.

داستان حول نویسنده‌ای به نام شمس لنگرودی می‌چرخد که پس از انتشار «رژه بر خاک پوک»، با مردی قدبلند و حدوداً چهل‌ساله روبه‌رو می‌شود که با دسته‌گلی به خانه‌اش می‌آید و از تصویر غیرواقعی ارائه‌شده در رمان گله می‌کند. نویسنده ابتدا سردرگم است، اما درخواست مهمان – نوشتن همان داستان، اما برعکس – او را دگرگون می‌سازد. از این لحظه، شمس دچار بدگمانی، توهم و حس مداوم حضور «آن‌ها» در خانه‌اش می‌شود. روایت اول‌شخص، با وجود شباهت‌هایی به زندگی واقعی نویسنده، شخصیتی کاملاً داستانی خلق کرده است.

رمان، حدیث نفس روشنفکری در جامعه‌ای سنتی است که به تنهایی، جستجوی معنا، هویت، روابط اجتماعی، نقد فرهنگ ایرانی و تأثیر گذشته بر حال منجر می‌شود. ترس‌ها، خاطرات و مواجهه با ناشناخته‌ها، مضامین اصلی را می‌سازند. شمس لنگرودی، با اعتقاد به اقتصاد کلام، صحنه‌ها را با زبانی شاعرانه و دقیق توصیف می‌کند که خواننده را عمیقاً درگیر می‌سازد. این اثر، رمانی خواندنی از هنرمندی چندبعدی است که علاقه‌مندان به ادبیات تألیفی را جذب خود می‌کند.

«در را که باز کردم، مردی قدبلند با دسته‌گلی در دست ایستاده بود. لبخندی زد و گفت: «آمدیم گله کنیم، آقا شمس. چرا در کتابتان ما را این‌گونه نشان دادید؟» من هنوز نفهمیده بودم چه می‌گوید، اما از همان لحظه، دیگر آن آدم قبلی نبودم.»