آواز پر جبرئیل

«آواز پر جبرئیل»، نوشته‌ی ابوتراب خسروی – یکی از برجسته‌ترین نویسندگان معاصر ایرانی – بازنویسی‌ای مدرن و خلاقانه از تمثیل‌ها و قصه‌های شهاب‌الدین یحیی سهروردی، شیخ اشراق، است. این کتاب در قالب چهارده داستان کوتاه، اندیشه‌های فلسفی و عرفانی سهروردی را بازآفرینی می‌کند، بدون ادعای درک کامل لایه‌های پنهان الهیات او. خسروی خود تأکید دارد که بیشتر به نوآوری‌های ادبی و روایت‌های تمثیلی شیخ اشراق پرداخته تا به آثار پیچیده‌ی حکمی‌اش؛ روایت‌هایی که جهان آفرینش را با پرسش‌هایی عمیق زیر ذره‌بین می‌برند و به تمثیل‌هایی حکمت‌آمیز می‌رسند.

نویسنده با وفاداری به سبک قصه‌پردازی سهروردی، از عناصری چون طاووس، جغد و هدهد بهره می‌گیرد تا کردار انسان را در قالبی آیینی و فرهنگی ترسیم کند. این پرندگان، هرچند به شکل حیوانی ظاهر می‌شوند، اما افکار و رفتار انسانی را بازنمایی و تحلیل می‌کنند. «آواز پر جبرئیل» به همت نشر نیماژ در 120 صفحه منتشر شده و تجربه‌ای تازه از پیوند ادبیات مدرن با حکمت اشراقی ارائه می‌دهد.

«در دشتی وسیع، طاووسی بال گشود و به سوی آسمان پرواز کرد، اما جغدی از شاخه‌ای تاریک نگریست و گفت: این بال‌ها جز فریبی بیش نیستند. هدهد از دور آمد و آوازی سر داد که چون نغمه‌ی جبرئیل بود؛ آوازی که راز پرواز را نه در بال‌ها، که در دل نهفته می‌دانست.»