اما و جین آستین / اقتباسی از رمان اما اثر جین آستین / نمایشنامه ( نشر نی )

«اما و جین آستین» نوشتهٔ مارتین میلار و دون مکیچان، اقتباسی مدرن، طنزآمیز و دلنشین از رمان کلاسیک «اما»ی جین آستین است که روح و جوهرهٔ اصلی اثر را حفظ کرده و همزمان آن را با زبانی زنده‌تر و حساسیت امروزی برای خوانندگان امروز بازسازی می‌کند. این نسخه ضمن وفاداری به مضامین بنیادین – طبقهٔ اجتماعی، عشق، سوءتفاهم‌های عاطفی، تکبر و رشد شخصی – با طنزی ظریف و کنایه‌های تازه، داستان را از فضای قرن نوزدهمی به تجربه‌ای نزدیک‌تر و فوری‌تر می‌آورد؛ اثری که هم برای طرفداران قدیمی آستین لذت‌بخش است و هم برای کسانی که نخستین‌بار با جهان او آشنا می‌شوند.

در مرکز داستان، اما وودهاوس قرار دارد؛ دختری جوان، باهوش، ثروتمند، کمی خودپسند و بسیار مطمئن از مهارتش در جفت‌وجور کردن دیگران. او که خود تجربهٔ واقعی عشق ندارد، تصمیم می‌گیرد نقش خواستگار ماهر را در دهکدهٔ کوچک هایبری بازی کند. اما با دخالت در زندگی دوستان و همسایگان – از جمله جفت کردن هریت اسمیت ساده‌دل با آقای التون خودپسند – به تدریج در دام پیچیدگی‌های واقعی احساسات گرفتار می‌شود. سوءتفاهم‌های زنجیره‌ای، خودفریبی‌های خنده‌دار و لحظه‌های روشن‌بینی، اما را وادار می‌کنند که با احساسات پنهان خود نسبت به آقای نایتلی روبه‌رو شود و از تکبر و اطمینان بیش از حد به فروتنی، همدلی و درک عمیق‌تر روابط انسانی برسد.

میلار و مکیچان با مهارت، پویایی‌های اجتماعی و انتقادهای تیز آستین از طبقات و رفتارهای ریاکارانه را حفظ کرده‌اند، اما لحن را سبک‌تر، گفت‌وگوها را صمیمی‌تر و طنز را گزنده‌تر کرده‌اند تا داستان برای مخاطب معاصر زنده و ملموس شود. نتیجه، روایتی است که هم خنده‌دار است، هم تأمل‌برانگیز و هم عمیقاً انسانی؛ اقتباسی که نه تنها ادای احترام به شاهکار آستین می‌کند، بلکه آن را با شادی و طراوت تازه‌ای به نسل جدید معرفی می‌نماید.

«اما: من فکر می‌کردم عشق مثل یک معادلهٔ ساده است که فقط باید دو طرف را درست کنار هم بگذارم. حالا می‌بینم که خودم هم بخشی از معادله بودم… و بدترین بخشش این است که حتی نمی‌دانستم دارم اشتباه می‌کنم.»