هرمان و دوروته آ

کتاب «هرمان و دوروته‌آ» یک شعر حماسی دلنشین است که یوهان ولفگانگ فون گوته، نویسنده برجسته آلمانی، آن را بین سال‌های 1796 تا 1797 سرود. این اثر تا حدودی از ایده‌های یوهان هاینریش فوس در شعر هگزامتر الهام گرفته شده که نخستین بار در سال‌های 1782 تا 1784 منتشر گردید. داستان گوته در سال‌های آغازین جنگ‌های انقلابی فرانسه روایت می‌شود، زمانی که نیروهای فرانسوی به فرماندهی ژنرال کوستین به بخش‌هایی از پفالتز حمله کردند و برای مدت کوتاهی آن را اشغال نمودند.

هرمان، پسر صاحب مسافرخانه‌ای ثروتمند در شهری کوچک نزدیک ماینتس، از سوی مادرش مأمور می‌شود تا لباس و غذا به پناهندگانی برساند که در نزدیکی شهر اردو زده‌اند. این پناهندگان از روستاهای خود در کرانه غربی رود راین گریخته‌اند، جایی که اکنون در اشغال نیروهای انقلابی فرانسه است. در مسیر اردوگاه، هرمان با دوروته‌آ، دوشیزه جوانی آشنا می‌شود که در حال یاری‌رسانی به زنی بیمار در میان کاروان پناهندگان است. هرمان، مجذوب شجاعت، مهربانی و زیبایی او، از دوروته‌آ می‌خواهد تا کمک‌های اهدایی را میان هموطنان نیازمند خود تقسیم کند.

یوهان ولفگانگ فون گوته، شاعر، نویسنده و دولتمرد آلمانی، در 28 اوت 1749 در فرانکفورت زاده شد و در 22 مارس 1832 در وایمار درگذشت. آثار او گستره‌ای وسیع از شعرهای حماسی و غنایی در سبک‌های گوناگون، درام‌های منظوم و منثور، خاطرات، زندگینامه، نقد ادبی و زیبایی‌شناسی، رساله‌هایی در گیاه‌شناسی، آناتومی و نظریه رنگ، و چهار رمان را دربرمی‌گیرد. افزون بر این، بخش‌های متعددی از نوشته‌های ادبی و علمی، بیش از ده هزار نامه و نزدیک به سه هزار نقاشی از او برجای مانده است. گوته در 25 سالگی با رمان «رنج‌های ورتر جوان» به شهرت رسید و در نوامبر 1775 به دعوت دوک کارل آگوست به وایمار رفت، جایی که در 1782 به مقام‌های بالایی دست یافت. او از پیشگامان جنبش ادبی «طوفان و فشار» بود. در ده سال نخست اقامت در وایمار، به عنوان عضو شورای خصوصی دوک خدمت کرد، در کمیسیون‌های جنگ و راه‌سازی شرکت جست، بر بازگشایی معادن نقره در نزدیکی ایلمناو نظارت داشت و اصلاحاتی اداری در دانشگاه ینا انجام داد. همچنین در برنامه‌ریزی پارک گیاه‌شناسی وایمار و بازسازی کاخ دوکال مشارکت نمود که هر دو در سال 1998 به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شدند.

«کسی که خوشبخت است، به معجزه باور ندارد. تنها در فلاکت است که آدم دست خداوند را می‌بیند، و اشارهٔ او را هم به آدم‌های خوب، که خوبی می‌کنند.»