وداع با اسلحه

رمان «وداع با اسلحه» نوشتهٔ ارنست همینگوی، یکی از برجسته‌ترین آثار ادبیات مدرن آمریکایی و نخستین کتاب پرفروش این نویسنده است. این رمان که در سال 1929 منتشر شد، بر پایهٔ تجربیات شخصی همینگوی در جنگ جهانی اول شکل گرفته و درد و ناامیدی نسل گم‌شده را به زیبایی به تصویر می‌کشد. «وداع با اسلحه» نه تنها روایتی از وحشت‌های جنگ است، بلکه داستانی عمیق عاشقانه را نیز در دل خود جای داده؛ ماجرای رابطهٔ پرشور یک افسر آمبولانس آمریکایی به نام فردریک هنری و پرستار انگلیسی، کاترین بارکلی، در میان آشوب جبههٔ ایتالیا. همینگوی با نثری ساده و تأثیرگذار، صحنه‌هایی فراموش‌نشدنی از ترس، شجاعت، ناامیدی سربازان و آوارگی مردم بی‌گناه خلق کرده است. این اثر جایگاه همینگوی را به عنوان یکی از نویسندگان بزرگ قرن بیستم تثبیت کرد و بسیاری آن را برترین رمان آمریکایی برآمده از جنگ جهانی اول می‌دانند. نشر افق این کتاب را با ترجمهٔ نازی عظیما منتشر کرده است.

«در اواخر آن تابستان، ما در خانه‌ای در دهکده‌ای زندگی می‌کردیم که از آن سوی رودخانه و دشت به کوه‌ها می‌نگریست. در بستر رودخانه سنگریزه‌ها و تخته‌سنگ‌هایی بود، خشک و سفید در آفتاب، و آب آبی و صاف بود و سریع جریان داشت و گاهی عمیق می‌نمود. سربازان از کنار خانه می‌گذشتند و جاده غبارآلود بود و غبار روی برگ‌ها می‌نشست و تنه‌های درختان هم غبارآلود بودند و برگ‌ها زودتر از موعد می‌ریختند و ما سربازان را می‌دیدیم که در جاده رژه می‌رفتند و غبار برمی‌خواست و برگ‌ها، که باد آن‌ها را به حرکت درمی‌آورد، می‌ریختند و سربازان رژه می‌رفتند و بعد جاده خالی و سفید می‌ماند جز از برگ‌ها.»