گتسبی بزرگ

رمان «گتسبی بزرگ»، شاهکار اف. اسکات فیتزجرالد، یکی از برجسته‌ترین آثار ادبیات قرن بیستم آمریکا و نمادی جاودان از «رویای آمریکایی» است. این رمان که در سال 1925 منتشر شد، در تابستان 1922 و در دوران پرهیاهوی «عصر جاز» می‌گذرد؛ زمانی که ایالات متحده پس از جنگ جهانی اول، شاهد شکوفایی اقتصادی، افزایش ثروتمندان و مهمانی‌های پرزرق‌وبرق بود. فیتزجرالد با نثری شاعرانه و دقیق، تصویری تلخ و زیبا از هوس، ثروت، عشق نافرجام و تباهی اخلاقی ترسیم می‌کند. داستان از زبان نیک کاراوی، جوانی از غرب میانه که به شرق آمریکا مهاجرت کرده، روایت می‌شود. او همسایهٔ جی گتسبی، میلیونری مرموز و باشکوه می‌شود که به خاطر مهمانی‌های افسانه‌ای‌اش شهره است. شایعات دربارهٔ منبع ثروت گتسبی فراوان است، اما نیک کم‌کم به راز واقعی این مهمانی‌ها پی می‌برد: عشقی عمیق و پاک به زنی از گذشته، که گتسبی همه چیز را برای احیای آن فدا کرده است. این عشق، نه ثروت و نه تجملات، بلکه آن چیزی است که گتسبی را واقعاً «بزرگ» می‌سازد.

«در سال‌های جوانی و آسیب‌پذیری بیشترم، پدرم به من اندرزی داد که از آن زمان تا کنون همیشه در ذهنم می‌چرخد: «هرگاه احساس کردی می‌خواهی کسی را نقد کنی، به یاد داشته باش که همهٔ مردم دنیا مزایایی را که تو داشته‌ای نداشته‌اند.»

بیشتر از این چیزی نگفت، اما ما همیشه به شیوه‌ای غیرمعمول صریح با هم حرف می‌زدیم و من فهمیدم که منظورش بیش از آن چیزی است که گفته. در نتیجه، گرایش پیدا کردم که در مورد همه چیز قضاوت را به تعویق بیندازم، عادتی که درهای بسیاری از شخصیت‌های عجیب را به رویم گشوده، اما مرا آماج حملات برخی آدم‌های ملال‌آور و غیرقابل تحمل نیز کرده است.»