یادداشت های سرگردان روی آب

رمان «یادداشت‌های سرگردان روی آب» نوشته بابک لک‌قمی، اثری درباره مهاجرت، هویت و تجربه زیستن میان گذشته و حال است؛ روایتی که در آن دور شدن از سرزمین مادری با فاصله گرفتن از زبان و فرهنگ آشنا همراه می‌شود. لک‌قمی، نویسنده ایرانی ساکن کانادا، این رمان را به زبان انگلیسی نوشته و تجربه مهاجرت را نه صرفاً به‌عنوان جابه‌جایی از یک سرزمین به سرزمینی دیگر، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای عمیق و چندلایه به تصویر کشیده است.

روایت کتاب ساختاری سیال و ذهنی دارد و در آن زمان، مکان و خاطرات به شکلی پیوسته در یکدیگر جریان پیدا می‌کنند. خواننده ممکن است در یک لحظه با تصویری از گذشته روبه‌رو شود و کمی بعد به زمان و مکانی دیگر منتقل شود، بی‌آنکه پیوند خود را با راوی و لحظه اکنون داستان از دست بدهد. این شیوه روایت، فضایی شبیه یک نقاشی انتزاعی ایجاد می‌کند؛ تصاویری خواب‌گونه، رنگارنگ و گاه غریب که در کنار یکدیگر، تصویری گسترده از زندگی و تجربه انسانی می‌سازند.

«یادداشت‌های سرگردان روی آب» در لایه‌های مختلف خود به تجربه انسان در گذر زمان می‌پردازد و امکان حرکت میان دوره‌های گوناگون زندگی را فراهم می‌کند؛ از کودکی و جوانی تا سال‌های پیری. خاطره، خیال و واقعیت در این مسیر به هم نزدیک می‌شوند و مرز میان آن‌ها چندان قطعی باقی نمی‌ماند. همین ساختار به خواننده اجازه می‌دهد داستان را نه صرفاً به شکل رویدادهایی خطی، بلکه همچون مجموعه‌ای از تصویرها، احساسات و خاطرات دنبال کند.

این رمان برای علاقه‌مندان به ادبیات مهاجرت، روایت‌های ذهنی و آثاری که با ساختارهای متفاوت داستان‌گویی شکل گرفته‌اند، تجربه‌ای متفاوت فراهم می‌کند. «یادداشت‌های سرگردان روی آب» به جای روایت مستقیم و معمول، خواننده را به سفری در ذهن و خاطرات راوی می‌برد؛ سفری که در آن گذشته و حال، کودکی و پیری، سرزمین مادری و زندگی تازه، در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.