رهش / ادبیات امروز،رمان126

«رهش»، رمانی از رضا امیرخانی، نقدی تند و عمیق بر شهرنشینی بی‌رویه و تبعات آن بر جسم و روح انسان است. نویسنده، با روایت زندگی لیا و همسرش علا – که در شهرداری مشغول است – تنش میان پیشرفت شهری و سلامت انسانی را به تصویر می‌کشد. لیا، مادری که شهر آلوده و آسمان‌خراش‌های بلند را مقصر رنج فرزند آسمی‌اش، ایلیا، می‌داند، از نابودی بافت قدیمی شهر و تبدیل آن به زندانی پر از آلودگی خشمگین و افسرده است. خانه پدری او، یکی از معدود بناهای باقی‌مانده به سبک سنتی، نمادی از هویتی در حال نابودی است.

امیرخانی شهرسازی مدرن را به شکنجه‌ای کهن تشبیه می‌کند؛ جایی که اعضای بدن محکوم را به خود او می‌خورانند. بناهای قدیمی، تکه‌های هویت ما هستند که یک به یک بلعیده می‌شوند تا برج‌های بی‌روح و بی‌اصالت جای‌شان را بگیرند. «رهش» فریادی برای رهایی از این بندها است؛ بانگی دردمند که مخاطب را دعوت می‌کند قصه لیا و علا را بخشی از زندگی خود ببیند و به عواقب جبران‌ناپذیر این پدیده اجتماعی بی‌تفاوت نماند.

«لیا به برج‌های دور و بر نگاه می‌کرد و می‌گفت: این‌ها دارند ایلیا را خفه می‌کنند، علا! شهر دارد بچه‌مان را می‌خورد، همان‌طور که خانه پدری‌ام را خورد و حالا نوبت ماست.»