رود راوی

ابوتراب خسروی، یکی از برجسته‌ترین نویسندگان معاصر ایرانی، در تریلوژی مشهور خود – شامل «اسفار کاتبان»، «رود راوی» و «ملکان عذاب» – به واکاوی سه موضوع محوری تاریخ و فرهنگ ایران پرداخته است: قداست، فرقه‌گرایی و خرافه. هر رمان بر یکی از این محورها تمرکز دارد و با روایت‌هایی پیچیده و درهم‌تنیده، لایه‌های پنهان ذهنیت جمعی ما را می‌کاود.

در «رود راوی»، خسروی کابوس‌وار و چندلایه، فرقه‌گرایی را محور قرار می‌دهد. داستان بر سرگذشت کیا می‌چرخد؛ جوانی که فرزند یکی از رهبران فرقه‌ای غیررسمی و مذهبی است و برای تحصیل پزشکی به لاهور می‌رود، اما به جای آن، به فرقه‌های مخالف فرقه‌ی پدری‌اش می‌پیوندد. نویسنده با تکیه بر ظرفیت‌های روایت‌گری کهن ایرانی و اتصال عمیق به فرهنگ و ادبیات مکتوب پارسی، داستانی می‌آفریند که از زبان ترجمه‌ای به دور است و اصالت و قدرت زبان فارسی را به نمایش می‌گذارد. این رویکرد، نه تنها روایت را غنی می‌سازد، بلکه خواننده را به تأملی تازه بر ریشه‌های فرقه‌گرایی در تاریخ و جامعه‌ی ما وامی‌دارد.

تریلوژی ابوتراب خسروی تجربه‌ای عمیق و چالش‌برانگیز از مواجهه با سایه‌های پایدار تاریخ ماست.

«کیا در کوچه‌های تنگ لاهور قدم می‌زد، صدای اذان از دور می‌آمد و باد گرم از سوی رودخانه می‌وزید. پدرش در ذهنش تکرار می‌کرد که راه راست همین است، اما او حالا در جست‌وجوی راه‌های دیگر بود؛ راه‌هایی که فرقه‌های تازه promise می‌دادند و او را هر بار عمیق‌تر به دام می‌انداختند.»