زندگی عزیز

کتاب «زندگی عزیز» نوشته‌ی آلیس مونرو، نویسنده‌ی برجسته‌ی کانادایی، است. این مجموعه‌داستان نخستین‌بار در سال 2012 منتشر شد. مونرو در سال 2013 به‌خاطر مجموعه‌ی آثارش، جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرد. او درباره‌ی این کتاب می‌گوید: «باور دارم که این داستان‌ها اولین و آخرین – و نزدیک‌ترین – چیزهایی هستند که می‌توانم درباره‌ی زندگی‌ام بگویم.»

آلیس مونرو در «زندگی عزیز» مهارت خیره‌کننده‌اش در داستان‌سرایی را به‌نمایش می‌گذارد؛ او ذات زندگی انسان‌های معمولی را با روایت‌های ظریف درهم می‌آمیزد و لحظاتی از واقعیت روزمره را به تصویرهایی ماندگار تبدیل می‌کند.

هرچند بیشتر داستان‌های این کتاب در زادگاه مونرو، یعنی روستاها و شهرهای کوچک کانادا، جریان دارد، اما شخصیت‌ها گاه ناچار به ترک این فضاهای آشنا می‌شوند و گاهی نیز به همان پناهگاه‌های امن بازمی‌گردند.

«وقتی پیتر چمدان او را به داخل قطار آورد، به نظر می‌رسید مشتاق است خودش را از سر راه بردارد. اما نه برای رفتن. به او توضیح داد که فقط نگران است مبادا قطار شروع به حرکت کند. بیرون روی سکو، به سمت پنجره‌شان نگاه می‌کرد و ایستاده دست تکان می‌داد. لبخند می‌زد، دست تکان می‌داد. لبخند برای کیتی کاملاً باز، آفتابی، بدون هیچ شکی در جهان، انگار باور داشت که او همیشه برایش شگفت‌انگیز خواهد بود و او نیز برای او، برای همیشه. لبخند برای همسرش امیدوار و اعتمادکننده به نظر می‌رسید، با نوعی عزم در آن. چیزی که به راحتی نمی‌توان به کلمات درآورد و شاید هرگز نشود. اگر گرتا چنین چیزی را ذکر می‌کرد، او می‌گفت، مسخره نباش. و او با او موافق بود و فکر می‌کرد که غیرطبیعی است برای افرادی که هر روز و مدام همدیگر را می‌بینند، نیاز به توضیحات هر نوعی داشته باشند.»