شب های تهران

«شب‌های تهران»، رمانی از غزاله علیزاده، روایتی دلنشین و تأثیرگذار از زندگی روشنفکران و اشراف‌زادگان دهه‌های چهل و پنجاه شمسی است. داستان بر محور بهزاد، جوانی اشراف‌زاده و نقاش که از فرانسه بازگشته، می‌چرخد و به رابطه‌ی پیچیده‌ی او با آسیه، دختری مرموز و جذاب از طبقه‌ی مرفه، و نسترن، دختری معمولی‌تر و عاشق بهزاد، می‌پردازد. آسیه با گرفتاری‌های درونی عمیق و حس غربت روحی، علی‌رغم شیفتگی دیگران، از برقراری پیوند عاطفی پایدار دوری می‌جوید. غزاله علیزاده در این اثر، علاوه بر کاوش در لایه‌های پنهان روان شخصیت‌ها، فضای روشنفکری آن دوران را به زیبایی ترسیم کرده و توجه ویژه‌ای به مکان‌ها و هویت‌شان نشان داده است.

«بهزاد بزرگ‌تر بود و آداب و تربیت دیگری داشت، برایش کسالت‌آور بود فضای نیمه‌تاریک، بوی ماندهٔ غذای ظهر، اثاث قهوه‌یی تیره و استوانهٔ نوری که از پشت پردهٔ توری زرد و اریب می‌تابید و ذرات خاک و حلقه‌های دود در آن شناور بودند. بهزاد به پیشنهاد گفت در باغ مهمانخانه گردش بکنند. فرزین و نسترن با شوق بلند شدند.»