شبی که انتو با درد خویش آشنا شد

«شبی که انتو با درد خویش آشنا شد»، رمانی نوشته احمد آرام، نویسنده باتجربه و متفاوت بوشهری، روایتی آخرالزمانی با پررنگی انتظار و نشانه‌های فراوان است که خواننده را به کشف لایه‌های پنهان آن دعوت می‌کند. عنوان اثر، قرابتی با رمان «روزی که بومون با درد خویش آشنا شد» نوشته ژان ماری گوستاو لوکلزیو دارد، اما داستانش کاملاً مستقل و متفاوت است.

ابوالقاسم، با نام مستعار انتو، راوی اول‌شخص چهل‌وچندساله، همراه همسرش میشا در طبقه پنجم آپارتمانی در تهران زندگی می‌کند. دوران همه‌گیری کرونا، آن‌ها را – که پیش‌تر غرق مشغله‌های کاری بودند – با واقعیت‌های زندگی‌شان روبه‌رو می‌سازد. انتو پس از ورشکستگی شرکت سابقش، با بیمه بیکاری و نویسندگی برای یک شرکت انیمیشن روزگار می‌گذراند و از بالکن با همسایه‌اش کیخسرو مراوده دارد؛ دوستی که خبرهای متناقض از ابوالحسن، هم‌بازی قدیمی بیلیارد، می‌دهد.

رمان مستقیماً درباره کرونا نیست، بلکه حواشی و تأثیرات آن بر روابط انسانی را کاوش می‌کند. ساکنان مجتمع برای پر کردن ایام قرنطینه، به کارهای خلاقانه و گاهی عجیب روی می‌آورند؛ مانند متن‌خوانی مجازی از تراس‌ها که در آن هر کدام تراژدی‌های زندگی پیش و پس از کرونا را بازگو می‌کنند. احمد آرام، که ابتدا این اثر را به صورت داستان کوتاه آغاز کرده بود، با تجربه از دست دادن دوستان در пандمی، آن را به رمانی 224 صفحه‌ای گسترش داد تا شخصیت‌ها فرصت بیشتری برای بیان داشته باشند.

این اثر، برخلاف کارهای پیچیده پیشین نویسنده، روایتی مدرن و روان با تعلیق‌های بدیع است که خواننده را تا پایان همراه می‌سازد و لذتی مداوم از کشف سرانجام ماجرا فراهم می‌کند.

«شب بود و انتو روی بالکن ایستاده بود، به آسمان تهران نگاه می‌کرد که انگار سنگین‌تر از همیشه بود؛ کرونا آمده بود، اما درد واقعی تازه داشت خودش را نشان می‌داد.»