شلخته / ماجراهای کریتر

توپ شلخته، همان توپ قرمزِ دوست‌داشتنیِ کریتر کوچولو، یک روز صبح غیبش زد! کریتر همه‌جا را گشت: زیر مبل، پشت پرده، توی باغ، حتی توی یخچال (!)، ولی خبری از توپ نبود.

رفت پیش مامان و با چشم‌های گردش پرسید: «مامان، توپم کجاست؟» مامان لبخند زد و گفت: «اتاق خودت رو نگاه کردی؟»

کریتر یهو یادش آمد… نه، اصلاً به ذهنش نرسیده بود! دوید سمت اتاقش، در را باز کرد و… وای! انگار طوفان آمده بود! لباس‌ها روی زمین، کتاب‌ها واژگون، مداد رنگی‌ها پخش و پلا، جوراب‌ها آویزون از لامپ… وسط این همه شلوغی، توپ قرمز کوچولو زیر تخت قایم شده بود و غمگین نگاهش می‌کرد.

کریتر اول نفس عمیقی کشید، بعد آستین‌ها را بالا زد و گفت: «اول باید اتاقمو تمیز کنم، بعد توپم خوشحال می‌شه!» مامان هم اومد کمک. با هم لباس‌ها را تا کردند، کتاب‌ها را چیدند، مدادها را تو جعبه گذاشتند و… ناگهان اتاق برق زد!

وقتی آخرین جوراب هم رفت تو کمد، توپ شلخته خودش از زیر تخت غلتید بیرون، پرید بغل کریتر و انگار گفت: «مرسی که خونه‌مو تمیز کردی!» کریتر خندید و فهمید که گاهی چیزهای گم‌شده، فقط منتظرن تا یه کم مرتب بشیم تا دوباره پیدامون کنن.

«کریتر توپش را بغل کرد و گفت: "از این به بعد هر روز یه کم جمع می‌کنم، قول!" توپ هم انگار با یه چرخش شاد جواب داد: "قبوله!"»