شلوارهای وصله دار

«شلوارهای وصله‌دار»، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نوشتهٔ رسول پرویزی، نویسندهٔ نامدار دهه‌های 1320 و 1330 خورشیدی، است که نخستین بار در سال 1336 منتشر شد. این داستان‌ها، پیش‌تر طی بیش از یک دهه در مجلهٔ سخن به چاپ رسیده بودند و با زبانی ساده، شیرین و محاوره‌ای نگاشته شده‌اند؛ زبانی پر از عبارات عامیانه که تصویری زنده و دلنشین از زندگی مردم جنوب ایران، به ویژه شیراز، ترسیم می‌کند. پرویزی با روایتی اول‌شخص، همچون نقالی ماهر، خاطرات کودکی و نوجوانی خود را در بستری فرهنگی-اجتماعی روایت می‌کند و ترکیبی دلپذیر از طنز، نوستالژی و واقعیت را به خواننده هدیه می‌دهد. یکی از داستان‌های این مجموعه، ماجرای مخالفت مردم شیراز با الزام پوشیدن کلاه پهلوی و لباس فرم را با حوادثی سرگرم‌کننده و پر از خنده توصیف می‌کند.

«غم و شادی با هم مسابقه داشتند، حیاط مدرسه غرق در خنده و گریه بود. شاگردی که از دالان مدرسه می‌گذشت، لب و لوچه‌اش آویزان بود. اما وقتی به حیاط می‌رسید، موج شادی بچه‌ها محاصره‌اش می‌کرد و آن‌وقت او هم مثل همهٔ بچه‌ها می‌خندید. به جای آنکه جمع شوند و به حال زار خویش گریه کنند و از شلوارهای وصله‌دارشان عبرت گیرند، مثل کبک دری می‌خندیدند و کف می‌زدند و یکدیگر را به مسخره می‌گرفتند.»