نی نی / ماجراهای کریتر

مامان، امروز نی‌نی کوچولو رو آورده خونه! من از صبح پر از ذوق بودم؛ توپ قرمزمو آوردم، خرس عروسکی بزرگمو، حتی کتاب مورد علاقه‌ام رو… می‌خواستم بهش نشون بدم، باهاش بازی کنم، براش قصه بخونم و بگم: «من داداش بزرگتم!»

ولی نی‌نی فقط چشم‌هاشو تنگ کرد، یه کم خمیازه کشید و… واااااااااااااااا! شروع کرد به گریه! هر کاری کردم، توپو نشونش دادم، آواز خوندم، بغلش کردم… باز گریه! انگار اصلاً منو نمی‌بینه!

دلم گرفت، رفتم گوشه‌ی اتاق نشستم و غرغر کردم: «این دیگه چه نی‌نی‌ایه؟»

مامان اومد کنارم نشست، منو بغل کرد و آروم گفت: «کریتر جونم، نی‌نی الان فقط خواب و شیر و آغوش مامان می‌خواد. اون هنوز خیلی کوچولوئه و تو رو می‌بینه، ولی نمی‌دونه چطور بگه دوستت داره. یه کم صبر کن… همین که تو با عشق کنارشی، بهترین هدیه‌ی دنیاست براش.»

بعد مامان منو برد کنار نی‌نی، دست کوچولوی نی‌نی رو آروم گذاشت تو دستم. نی‌نی دیگه گریه نکرد… فقط یه لحظه انگار لبخند زد. منم خندیدم و زیر لب گفتم: «قول می‌دم بهترین داداش بزرگ دنیا باشم… حتی اگه فعلاً فقط بخوابی و گریه کنی!»

این کتاب مهربون و گرم، به بچه‌هایی که داداش یا آبجی جدید دارن یاد می‌ده که عشق یه کم صبر می‌خواد، ولی از همون روز اول، قلبشون برای همیشه به هم وصله.

«کریتر آروم دست نی‌نی رو نوازش کرد و گفت: "وقتی بزرگ‌تر شدی، با هم کلی بازی می‌کنیم… قول!" و نی‌نی انگار تو خواب جواب داد: "قووول!"»