پشت درخت توت

«پشت درخت توت»، دومین رمان احمد پوری – که بیش از هر چیز به عنوان مترجم برجسته‌ی شعر معاصر جهان شناخته می‌شود – روایتی است سیاسی و تأمل‌برانگیز از آرمان‌های ازدست‌رفته‌ی نسلی که برای باورهایشان از جان و مال و خانواده گذشتند. نویسنده با نگاهی واقع‌گرایانه، بخش‌هایی از تاریخ سیاسی ایران را در قالب داستانی تودرتو بازسازی می‌کند؛ داستان معلمی به نام سیروس که در روستایی دورافتاده فعالیت سیاسی دارد، با لو رفتن گروهش مجبور به فرار می‌شود و سرنوشتی تراژیک می‌یابد. در این میان، نسرین، همسرش، با تنهایی و عشقی معصومانه به دکتری سیاسی‌رو مواجه است که او نیز قربانی زمانه می‌شود.

رمان ساختاری داستان در داستان دارد: نویسنده‌ای میانسال که خانواده‌اش در خارج از کشور است، به خانه‌ی پدری پناه می‌برد تا رمانش را بنویسد، و همین رمان درونی، بخش اصلی اثر را تشکیل می‌دهد. روایت از دهه‌ی چهل در تبریز آغاز می‌شود، از سال‌های پرشور مبارزه عبور می‌کند، به انقلاب 57 می‌رسد و در دهه‌ی شصت ادامه می‌یابد. شخصیت‌ها، اغلب از مبارزان چپ، با صداقت و باورپذیری ترسیم شده‌اند و خواننده را با خود همراه می‌سازند.

«پشت درخت توت» برای علاقه‌مندان به رمان سیاسی و کاوش در لایه‌های پنهان تاریخ معاصر ایران، اثری جذاب و خواندنی است.

«نویسنده در اتاق قدیمی خانه‌ی پدری نشسته بود، پنجره به حیاط باز می‌شد و درخت توت کهنسال سایه‌اش را بر زمین پهن کرده بود. قلم را بر کاغذ گذاشت و به سیروس فکر کرد؛ به مردی که سال‌ها پیش از روستا گریخته بود و دیگر بازنگشته بود. نسرین هنوز منتظر بود، با دو پسر کوچک و قلبی که در سکوت می‌تپید.»