چهل نامه ی کوتاه به همسرم

«چهل نامه کوتاه به همسرم» یکی از دل‌انگیزترین آثار نادر ابراهیمی است؛ مجموعه‌ای از چهل نامه که او در سال‌های 1363 تا 1365، همزمان با تمرین هنر خوشنویسی (خط نستعلیق)، خطاب به همسرش فرزانه منصوری نگاشته است.

این نامه‌ها فراتر از تمرین قلم‌اند؛ ابراهیمی در آن‌ها از زندگی مشترک، عشق عمیق، مشکلات روزمره، اضطراب‌ها و سختی‌های مشترک سخن می‌گوید. او با صداقت تمام احساساتش را بیان می‌کند؛ گاهی نصیحت دوستانه می‌کند، گاهی از راه و رسم زندگی می‌گوید و گاه گلایه‌ها، قهرها و آشتی‌ها را با مهربانی به میان می‌کشد.

نثر این نامه‌ها شاعرانه اما ساده و بی‌تکلف است؛ برخی طولانی و برخی تنها چند سطر کوتاه. خواندن آن‌ها نه فقط تماشای یک رابطه عاشقانه است، بلکه غوطه‌ور شدن در شیوه نگرش ابراهیمی به زندگی، عشق و همراهی زناشویی.

این کتاب دعوتی است به تأمل در معنای واقعی دوست داشتن؛ دوستی که در آن تفاوت‌ها پذیرفته می‌شود، عشق چون خاک وطن پایدار می‌ماند و زندگی با همه فراز و نشیب‌هایش، همچنان زیبا و ارزشمند است.

«عشق، برای آن که در کتاب‌های عاشقانه جای بگیرد، بسیار کوچک و کم‌بنیه می‌شود. عزیز من! عشق، هنوز از کلام عاشقانه بسی دور است.»