تئاتر بکت و نورولوژی احساس

از نخستین اجراهای تئاتر در آتن باستان تا شکل‌های متنوع و مدرن هنرهای نمایشی، نمایش همواره یکی از تأثیرگذارترین شیوه‌های روایت و بیان اندیشه بوده است. در طول قرن‌ها، نمایشنامه‌نویسان بزرگ با نوآوری و خلاقیت، مرزهای این هنر را گسترش داده‌اند و آثاری آفریده‌اند که نه‌تنها مخاطب را سرگرم می‌کنند، بلکه نگاه او را به جهان و انسان دگرگون می‌سازند.

در میان این چهره‌های برجسته، ساموئل بکت جایگاهی ویژه دارد. این نویسنده ایرلندی با آثاری چون «در انتظار گودو»، «دست آخر»، «آخرین نوار کراپ»، «چه روزهای خوشی» و «بازی»، از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر مدرن و ادبیات نمایشی به شمار می‌رود. آثار او به دلیل لایه‌های معنایی عمیق و ساختارهای متفاوت، همواره موضوع پژوهش‌های گوناگون در حوزه‌های ادبی، فلسفی و هنری بوده‌اند.

کتاب «تئاتر بکت و نورولوژی احساس» نوشته عبدالرحمن نجل‌رحیم، با رویکردی میان‌رشته‌ای، نمایشنامه‌های بکت را از منظر علوم اعصاب و ارتباط میان بدن، ذهن و احساسات بررسی می‌کند. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه حرکات، سکون، زبان و کنش‌های شخصیت‌های آثار بکت، تنها عناصر نمایشی نیستند، بلکه با سازوکارهای ادراک، عاطفه و تجربه انسانی پیوندی عمیق دارند. این پژوهش می‌کوشد دریچه‌ای تازه برای خوانش آثار بکت بگشاید و ظرفیت‌های کمتر دیده‌شده آن‌ها را آشکار کند.

نثر روان، تحلیل‌های منسجم و نگاه نوآورانه کتاب، آن را به اثری ارزشمند برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقه‌مندان به تئاتر، ادبیات نمایشی و مطالعات میان‌رشته‌ای تبدیل کرده است.

«بدن در تئاتر بکت تنها ابزار حرکت نیست؛ بلکه عرصه‌ای است که حافظه، رنج، ادراک و احساس در آن تجسم می‌یابند و مرز میان ذهن و جسم را به چالش می‌کشند.»