دیو جغرافی و دست های دکتر زمل وایس (نمایشنامه) (نشر نی)

«دیو جغرافی و دست‌های دکتر زمل‌وایس» نمایشنامه‌ای تأمل‌برانگیز و لایه‌لایه نوشتهٔ نغمه ثمینی است که در سال 1402 (2023 میلادی) توسط نشر نی در مجموعهٔ «جهان نمایش» (جلد 51) منتشر شده است. این اثر، با زبانی شاعرانه اما صریح و گزنده، به کاوش در مرزهای واقعیت و خیال، تنهایی، از دست دادن و جست‌وجوی معنا در جهانی پر از تناقض می‌پردازد. شخصیت اصلی، زنی به نام خدوجی (یا پیسی در بخشی از روایت) است که در فضایی مبهم و سوررئال، با خاطرات، فقدان و عناصری نمادین چون «دیو جغرافی» – شاید استعاره‌ای از مرزهای جغرافیایی ذهن یا واقعیت‌های تحمیلی – و «دکتر زمل‌وایس» – پزشکی که دست‌هایش نماد قدرت، درمان یا ویرانی است – روبه‌رو می‌شود. ثمینی با دیالوگ‌های کوتاه، تصاویر بصری قوی و سکوت‌های معنادار، فضایی می‌سازد که هم شخصی و درونی است و هم بازتابی از بحران‌های وجودی و اجتماعی معاصر. نمایشنامه کوتاه اما متراکم است (حدود 92 صفحه) و به شیوه‌ای مینیمال، پرسش‌هایی دربارهٔ هویت، خاطره، بدن و آنچه از انسان باقی می‌ماند مطرح می‌کند.

این اثر برای دوست‌داران تئاتر معاصر ایرانی، طرفداران نمایشنامه‌های روان‌شناختی و کسانی که به زبان شاعرانه درام علاقه‌مندند، خواندنی جذاب و چالش‌برانگیز است؛ جایی که مرز میان رویا و واقعیت، درمان و آسیب، محو می‌شود و خواننده را به تأمل در «آنچه گم شده» وا می‌دارد.

«پیسی: می‌نویسم درباره‌ی خدوجی که پشت شمشادها مشاعرشو از دست داده. خدوجی که نیست. تنهاست. تمومه. سرش درد داره...»