زنان کوچک / عاشقانه های کلاسیک 4

«زنان کوچک»، رمانی کلاسیک و دلنشین نوشته‌ی لوئیزا می الکات است که نخستین بار در سال 1868 منتشر شد و به نوعی خودزندگی‌نامه‌ی او به شمار می‌رود؛ نویسنده بخش‌هایی از تجربیات کودکی و نوجوانی خود و سه خواهرش را در شخصیت‌های چهار خواهر مارچ بازتاب داده است. داستان در بوستون و درست پس از پایان جنگ داخلی آمریکا جریان دارد و زندگی چهار خواهر مارچ را روایت می‌کند که در نبود پدرشان – که به عنوان کشیش در جبهه خدمت می‌کند – و با مشکلات مالی ناشی از فقر، همراه مادرشان تلاش می‌کنند تا زنانی مفید، قوی و خودکفا شوند. مگ، خواهر بزرگ، دختری زیبا و مهربان است که گاهی در آرزوهای مادی و زندگی راحت غرق می‌شود؛ جو، پرجنب‌وجوش، جسور و شبیه پسرها، عاشق نویسندگی است و روحیه‌ای مستقل دارد؛ بث، خجالتی، آرام و بسیار مهربان، به موسیقی عشق می‌ورزد و قلب پاکی دارد؛ و ایمی، کوچک‌ترین خواهر، هنرمند، اجتماعی و کمی خودخواه، اما با ذوقی ظریف و آرمان‌گرا. با وجود اختلافات کوچک و طبیعی میان خواهران، عشق و حمایت متقابل‌شان خانه را گرم و پر از امید نگه می‌دارد و همه بی‌صبرانه منتظر بازگشت پدر هستند. الکات با نگاهی هنرمندانه و گرم به ظرافت‌های روابط خانوادگی، رشد شخصی، اخلاقیات و چالش‌های زنان در جامعه‌ی قرن نوزدهم می‌پردازد و اثری خلق کرده که خوانندگان در هر سنی می‌توانند خود را در یکی از این خواهران ببینند. این رمان، نمونه‌ای درخشان از ادبیات رومانتیک آمریکایی است که با پیام‌های امید، محبت و استقامت، تا امروز یکی از محبوب‌ترین و فراموش‌نشدنی‌ترین آثار ادبیات جهان باقی مانده است.

«کریسمس نمی‌آید مگر با برف و هوای سرد، اما در آن صبح دسامبر سال 1861، در خانه‌ی کوچک خانواده‌ی مارچ در بوستون، چهار خواهر دور شومینه جمع شده بودند. مگ با موهای قهوه‌ای و چشمان آرامش گفت: "من دلم برای هدیه‌های خوب تنگ شده." جو، با موهای کوتاه و چهره‌ی پرجنب‌وجوش، خندید و گفت: "من هم دلم برای پدر تنگ شده، نه هدیه." بث آرام نواختن پیانو را ادامه داد و ایمی با صدای نازک افزود: "من فقط می‌خواهم همه خوشحال باشیم." مادرشان از آشپزخانه نگاهی مهربان انداخت و گفت: "ما با هم هستیم، این بزرگ‌ترین هدیه است."»