عمارت رصد خانه

«عمارت رصدخانه» نوشته ادوارد کری، نویسنده و نمایشنامه‌نویس انگلیسی، رمانی فانتزی و متفاوت است که خواننده را به عمارتی فرسوده و اسرارآمیز می‌برد؛ جایی که شکوه گذشته‌اش از میان رفته و اکنون به پناهگاهی برای گروهی از بی‌خانمان‌ها تبدیل شده است. ساکنان این عمارت، هر یک گرفتار وضعیت و بیماری عجیبی هستند و زندگی‌شان با آنچه در جهان معمول می‌گذرد تفاوتی اساسی دارد.

فرانسیس اورم، مردی سی‌وهفت‌ساله، شخصیت اصلی داستان است که پس از از دست دادن شغلش در موزه مجسمه‌های مومی، به عمارت رصدخانه پناه می‌آورد. او مجموعه‌ای از اشیای مختلف را که طی سال‌ها گردآوری کرده، در گوشه‌ای از عمارت به نمایش گذاشته است؛ اشیایی که شاید از نظر مادی ارزش چندانی نداشته باشند، اما هر کدام برای صاحبان پیشین خود معنایی ویژه داشته‌اند. زندگی اورم در کنار پدر و مادری که سال‌هاست در حالتی شبیه خواب عمیق به سر می‌برند، بخشی از فضای غریب و وهم‌آلود این عمارت را شکل می‌دهد.

در کنار اورم، شخصیت‌های عجیب دیگری نیز در رصدخانه زندگی می‌کنند؛ از زنی که به تماشای سریال‌های تلویزیونی وابستگی شدیدی دارد تا معلمی بازنشسته که به بیماری نادری دچار شده و بی‌وقفه اشک و عرق می‌ریزد. با ورود آنا تپ، ساکن جوان و تازه‌وارد عمارت، نظم عجیب زندگی ساکنان دستخوش تغییر می‌شود. حضور او باعث می‌شود خاطرات و بخش‌هایی از گذشته که مدت‌ها در ذهن ساکنان مدفون مانده، بار دیگر خود را نشان دهند.

«عمارت رصدخانه» رمانی درباره آدم‌هایی است که در حاشیه زندگی معمول قرار گرفته‌اند و هر یک به شکلی با گذشته، خاطرات و تنهایی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ادوارد کری با خلق فضایی وهم‌آلود و شخصیت‌هایی نامتعارف، داستانی خیال‌انگیز و در عین حال تأمل‌برانگیز درباره هویت، حافظه، تعلق و معنای زندگی در میان انسان‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده روایت می‌کند؛ اثری مناسب برای علاقه‌مندان به ادبیات فانتزی متفاوت و داستان‌های شخصیت‌محور.

«عمارت، آرام و خاموش، خاطراتی را در خود نگه داشته بود که هیچ‌کس جرئت به یاد آوردنشان را نداشت.»