سه گانه ی امیلی (قاب دار)

کتاب‌های مجموعه سه‌گانه امیلی نوشته لوسی مود مونتگمری، یکی از زیباترین آثار این نویسنده کانادایی است که داستان رشد و آرزوهای دختری یتیم به نام امیلی برد استار را روایت می‌کند. این مجموعه شامل سه جلد «امیلی در نیومون»، «امیلی و صعود» و «امیلی و جست‌وجوی آرزوها» می‌شود و بسیاری آن را نزدیک‌ترین اثر مونتگمری به زندگی شخصی خودش می‌دانند.

داستان از مرگ پدر امیلی آغاز می‌گردد؛ پدری که تنها منبع عشق و درک او بود. امیلی، دختری حساس، خیال‌پرداز و پر از استعداد، ناگزیر به خانه قدیمی نیومون در جزیره پرنس ادوارد فرستاده می‌شود تا نزد خاله‌های مادری‌اش زندگی کند. خانواده موری با قرعه‌کشی تصمیم می‌گیرند که مسئولیت او را بر عهده بگیرند و در نهایت، امیلی به نزد خاله الیزابت سخت‌گیر و رئیس‌طبع، خاله لورای مهربان و پسرعمو جیمی می‌رود.

نیومون با طبیعت دل‌انگیز و رمزآلودش، خیلی زود امیلی را مسحور می‌کند، اما او در ابتدا احساس تعلق نمی‌کند. در کنار سخت‌گیری‌های خاله الیزابت، امیلی با میل سوزان به نوشتن، دنیای درونی غنی خودش را می‌سازد و این استعداد به او کمک می‌کند تا با تنهایی و دشواری‌ها کنار بیاید.

در جلد دوم، امیلی با چالشی بزرگ‌تر روبه‌رو می‌شود: خاله الیزابت اجازه نمی‌دهد به دبیرستان شاوسبری برود مگر اینکه نوشتن را کنار بگذارد. امیلی که نمی‌تواند زندگی بدون قلم و کاغذ را تصور کند، مجبور می‌شود انتخابی سخت کند؛ انتخابی که او را به سوی رشد و شناخت بیشتر خودش می‌برد.

جلد سوم، نقطه اوج ماجرا است؛ جایی که امیلی جوان شده و با اطمینان می‌داند روزی نویسنده‌ای بزرگ خواهد شد. او در دلش باور دارد که همراه تدی کنت، دوست و معشوق دوران کودکی‌اش که برای تحصیل هنر به مونترال رفته، آینده‌ای درخشان خواهند ساخت. اما دوری و سکوت تدی، همراه با فشارهای زندگی، امیلی را به تصمیم‌هایی دشوار وامی‌دارد و او را وادار می‌کند تا معنای واقعی عشق، موفقیت و هویت خودش را جست‌وجو کند.

سه‌گانه امیلی روایتی لطیف و عمیق از بلوغ، قدرت تخیل و استقامت در برابر محدودیت‌هاست؛ داستانی که نشان می‌دهد چگونه یک دختر جوان در میان بادهای مخالف، راه خودش را به سوی آرزوهای بزرگ پیدا می‌کند.

«ستاره عصر در آسمانی شفاف و سبز رنگ می‌درخشید و امیلی احساس می‌کرد که دنیا پر از شگفتی است. نسیمی ملایم از میان شاخه‌های کاج می‌وزید و عطر گل‌های وحشی را با خود می‌آورد. او روی تپه‌ای ایستاده بود، با موهای مشکی که در باد می‌رقصیدند و چشمانی که پر از آرزو بودند. در دلش می‌دانست که روزی، با کلماتی که می‌نویسد، دنیایی خواهد ساخت که هیچ‌کس نتواند آن را از او بگیرد.»